Αν δεν είσαι Λεμεσιανός και αποφασίσεις να ζήσεις στη Λεμεσό βιώνεις ένα μικρό ταξίδι στο χρόνο. Σαν να ζεις κάπου το 1980 με τις τιμές εκείνες και μεταφέρεσαι σε (σχεδόν) τον ίδιο τόπο αλλά πλέον είναι 2030 και όσο στοίχιζε τότε ένα δυάρι, πλέον στοιχίζει η εξώπορτά του.
Γράφει ο Παπα – Ράτσης
Η Λεμεσός έχει γίνει σαν την πρώην σου που παντρεύτηκε έναν πάμπλουτο και πλέον την κοιτάς, τη χαίρεσαι, αλλά ξέρεις ότι δεν είναι πια για σένα.
Το ερώτημα λοιπόν είναι το εξής. Στο ίδιο νησί ζούμε:
είναι όντως τόσο καλύτερη πόλη από τις άλλες ή απλώς την «πουλάμε» καλύτερα;
Τα νούμερα πρώτα (για να μην λέμε θεωρίες)
Τα τελευταία χρόνια τα ενοίκια στη Λεμεσό έχουν απογειωθεί κάθετα και προς τα πάνω. Απογείωση όχι αεροπλάνου αλλά πύραυλου.
Πλέον ακουμπάει επίπεδα που μέχρι πριν μια δεκαετία θα θεωρούνταν… Λονδίνο. Αλλά χωρίς το Λονδίνο.
Ενδεικτικά σε μία «καλή περιοχή»:
- Μονάρι/στούντιο: περίπου €800–€1.100 τον μήνα
- Διαμέρισμα 1 υπνοδωματίου: €1.000–€1.500
- Διαμέρισμα 2 υπνοδωματίων: €1.600–€2.300 (και αν βλέπει θάλασσα άστο.)
Στη Λευκωσία τα αντίστοιχα κυμαίνονται περίπου:
- 1 υπνοδωματίου: €600–€800
- 2 υπνοδωματίων: €800–€1.200
Στη Λάρνακα και Πάφο συχνά χαμηλότερα.
Η διαφορά δηλαδή δεν είναι 10% ή 20%.
Είναι σχεδόν διπλάσια αγορά.
Ακόμη πιο εντυπωσιακή είναι η αγορά κατοικίας:
νεόδμητα παραθαλάσσια διαμερίσματα στη Λεμεσό ξεπερνούν συχνά τις €6.000–€10.000/τ.μ., ενώ στη Λευκωσία τα περισσότερα κινούνται περίπου €2.000–€3.000/τ.μ.
Δεν μιλάμε για άλλη πόλη.
Μιλάμε για άλλη οικονομία
Άρα είναι πιο όμορφη;
Ας μιλήσουμε ειλικρινά αν και υποκειμενικά.
Η Λεμεσός δεν έχει το ιστορικό κέντρο της Λευκωσίας.
Δεν έχει την «κανονική παραλία» της Αγίας Νάπας.
Δεν έχει την χαμηλότονη γραφικότητα της Πάφου.
Και όμως είναι η πιο ακριβή.
Γιατί άραγε;
Διότι η Λεμεσός πουλά κάτι περισσότερο από τον τόπο της (ο οποίος για να είμαστε και πάλι δίκαιοι έχει πολλά όμορφα και σημαντικά να σου προσφέρει). Η Λεμεσός στην ουσία πουλά τρόπο ζωής.
Δεν αγοράζεις απλώς σπίτι.
Αγοράζεις την ιδέα ότι ζεις σε διεθνή πόλη χωρίς να φύγεις από την Κύπρο.
Τι πραγματικά συνέβη;
Τα τελευταία χρόνια στη Λεμεσό εγκαταστάθηκαν εταιρείες τεχνολογίας, forex, μεγάλες ναυτιλιακές και πολλοί επενδυτές κυρίως από Ρωσία, Ισραήλ και Ουκρανία.
Όλα αυτά είχαν αποτέλεσμα στο να συμβεί κάτι πολύ απλό οικονομικά:
η αγορά ακινήτων έπαψε να καθορίζεται από τον μισθό μας αλλά από το μισθό του remote εργαζόμενου που παίρνει €5.000–€10.000 τον μήνα.
Οπότε η αγορά μας πλέον δεν συγκρίνεται με τη Λευκωσία αλλά με το Ντουμπάι και το Τελ Αβίβ.
Ουσιαστικά και χωρίς να το καταλάβουμε γίναμε τουρίστες στη χώρα μας (και το λέω χωρίς καμία ξενοφοβική διάθεση όπως συνηθίζεται, απλά παραθέτω γεγονότα).
Είναι φούσκα όλο αυτό;
Δυστυχώς δεν μοιάζει με τέτοια. Διότι η φούσκα υπάρχει όταν οι τιμές ανεβαίνουν χωρίς πραγματική ζήτηση.
Στη Λεμεσό όμως υπάρχει τρελλή ζήτηση.
Τα διαμερίσματα νοικιάζονται πριν ολοκληρωθούν.
Οι ουρανοξύστες γεμίζουν.
Οπότε το πρόβλημα είναι άλλο:
δεν πρόκειται για προσωρινή αγορά επενδυτών αλλά για μόνιμη μετεγκατάσταση πληθυσμού υψηλού εισοδήματος.
Δεν μοιάζει με την κρίση στις αρχές της προηγούμενης δεκαετίας.
Μοιάζει με αλλαγή ταυτότητας πόλης.
Αν με ρωτάς η Λεμεσός είναι μία πανέμορφη πόλη αλλά δεν είναι πανάκριβη γι αυτό.
Η Λεμεσός είναι η μόνη κυπριακή πόλη που κατάφερε να είναι …διεθνής.
Και οι τόποι πουλούν ιστορίες, όχι τετραγωνικά.
Δεν πληρώνουμε τη θέα. Θέα έχουν όλοι (σχεδόν).
Πληρώνουμε το αφήγημα.
Και το στενάχωρο συμπέρασμα είναι τελικά ότι δεν ακριβαίνει προσωρινά. Ακριβαίνει επειδή, για πρώτη φορά, μια κυπριακή πόλη δεν σχεδιάστηκε για Κυπρίους.
